Na 67 jaar alsnog erkenning voor Sneker oud-marinier Kees Leeuwen

Voor Leeuwen kwam de onderscheiding onverwacht laat. Zelf had hij er nooit om gevraagd. "Ik heb gewoon gedaan wat mijn land van mij vroeg," zegt hij. "Iedere veteraan die voor ons land heeft gediend, verdient erkenning en respect."

Dertien maanden in Nieuw-Guinea

Van 1959 tot 1960 diende Leeuwen dertien maanden bij het Korps Mariniers in Nederlands-Nieuw-Guinea. Als jonge dienstplichtige vertrok hij naar een gebied dat voor veel Nederlanders destijds nauwelijks bekend was.

Eenmaal aangekomen maakten junglepatrouilles, kustbewaking en wachtdiensten deel uit van het dagelijks leven. Ver van huis en familie vervulde hij zijn taak zonder daar later veel woorden aan vuil te maken.

Na afloop van zijn diensttijd keerde hij terug naar Sneek. Zoals zoveel Nieuw-Guinea-veteranen pakte hij het gewone leven weer op. Er volgde geen ceremonie of onderscheiding. Hij ging werken in het familiebedrijf en groeide later uit tot een bekende horecaondernemer in de stad.

Bescheiden marinier

Over zijn tijd bij het Korps Mariniers sprak Leeuwen zelden. Dat paste bij zijn karakter én bij de generatie waarin hij opgroeide. Zijn ouders maakten de Tweede Wereldoorlog van dichtbij mee en waren betrokken bij het verzet, maar ook daar werd thuis nauwelijks over gesproken. De instelling was simpel: je deed je plicht en ging vervolgens verder.

Toch bleef de band met het Korps bestaan. Wanneer Leeuwen andere mariniers ontmoette, was er direct herkenning. Zonder veel woorden begrepen zij elkaar en kwamen herinneringen soms vanzelf boven.

Dankzij dochter Helma

Dat het Nieuw-Guinea Herinneringskruis er uiteindelijk toch kwam, is te danken aan zijn dochter Helma. Zij las in het korpsblad Qua Patet Orbis dat veteranen die de onderscheiding destijds niet hadden ontvangen, deze alsnog konden aanvragen.

Ze onderzocht of dat ook voor haar vader gold. Dat bleek inderdaad het geval. Met hulp van een adjudant van het Korps Mariniers werd de aanvraag in gang gezet.

Volgens de familie typeert dat precies wie Kees Leeuwen is. Hij zou nooit zelf om een onderscheiding hebben gevraagd.

Bijzondere ceremonie

Tijdens de ceremonie op de Van Ghentkazerne werd Leeuwen omringd door zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Naast de uitreiking van herinneringskruizen werden ook nieuwe schepelingen en officieren beëdigd. Behalve Leeuwen ontving nog een veteraan persoonlijk de onderscheiding, terwijl acht herinneringskruizen postuum werden uitgereikt.

Ondanks de plechtigheid bleef Leeuwen zichzelf. Met een glimlach zei hij: "Als je me deze penning 67 jaar geleden had aangeboden, was ik alleen gekomen. Nu heb ik tien man extra meegenomen."

Voor veel mensen zal Kees Leeuwen altijd de man van de ovale gehaktballen blijven. Maar op deze dag stond vooral de jonge marinier centraal, die ruim zes decennia geleden zijn land diende zonder daar ooit iets voor terug te verwachten.

Juist daarom had de onderscheiding zoveel betekenis. Niet vanwege de medaille zelf, maar omdat er na al die jaren alsnog erkenning kwam voor zijn inzet. Na 67 jaar kreeg de Sneker oud-marinier de waardering die hem toekwam. Niet omdat hij erom vroeg, maar omdat hij die had verdiend.