Oekraïense zussen zijn de lachende sterren in de keuken van Lokaal 55: “Het voelt als familie”
Eenmaal in Nederland en ondergebracht in het Amicitia Hotel in Sneek, sloeg al snel de verveling toe. Gelukkig voor de Oekraïense zussen Valentina en Vera reageerde Henk Hanenburg, eigenaar van Lokaal 55, op een oproep van de gemeente en zijn beide zussen sinds juni 2022 werkzaam bij Lokaal 55. Tot groot genoegen van beide partijen.
Communiceren met de zussen Valentina en Vera valt niet mee. Ze zijn goed in ‘goedemorgen’, ‘goedemiddag’ en ‘hoe gaat het met jou’, maar meer komt er eigenlijk niet uit en in de Engelse taal komen ze niet veel verder. Gelukkig biedt Google Translate uitkomst. Ten dele, want ook dat heeft nogal wat voeten in aarde, maar we konden tóch dit interview doen.
Dankbaar
“We waren het zat om rond te hangen”, begint Vera, de oudste van de twee. “We waren echt gestrest en hadden werk nodig om onze gedachten te verzetten. Gelukkig kwamen we in contact met Lokaal 55 in Sneek. Hanneke (de vrouw van Henk - red.) heeft ons aangenomen. Een fantastische vrouw. We worden hier erg goed behandeld.” De twee werken vijf dagen in de week en zijn in vaste dienst. Valentina doet de schoonmaak en de afwas is voor Vera. Laatstgenoemde was in eigen land administratief medewerker; zus Valentina was adjunct-manager bij een garage.
Zoals gezegd wonen ze in het Amicitia Hotel, samen met hun gezinsleden en tweehonderd andere Oekraïners. Vera vertelt dat ze er met plezier wonen, ze veel wandelen, zelf hun boodschappen doen en ook zelf koken. En ook dat als er vrede komt in hun land, ze zo snel mogelijk teruggaan. Ze zijn afkomstig uit Charkov, de stad die vrijwel constant gebombardeerd wordt. “We zijn geëvacueerd naar Polen en van daaruit door vrijwilligers naar Nederland gebracht. Het is erg leuk bij Lokaal 55. Tussen de middag lunchen we samen. We zijn Hanneke en Henk ook erg dankbaar dat we hier mogen werken. Het zijn geweldige mensen. Het voelt als familie.” Trots laat ze een foto van haar kleinzoon zien en zegt: “Hij woont in Amsterdam en doet de Engelstalige International Relations aan de Universiteit van Amsterdam. Mijn kleindochter gaat hier ook naar school en spreekt heel goed Nederlands.” Dat Nederlands heeft haar oma nog niet onder de knie, waarbij moet worden opgemerkt dat Google Translate daarbij ook niet echt helpt.
‘Oekies’
“Na de oproep van de gemeente hebben we een poster opgehangen in het Amicitia Hotel in drie talen en daar kwamen best wat sollicitaties op”, zegt Henk Hanenburg. “We hebben in totaal negen ‘Oekies’, zoals ze liefkozend door iedereen worden genoemd, aan het werk gehad. Er zijn er een paar teruggegaan, eentje is bij Poiesz gaan werken en eentje heeft werk gekregen dat beter paste bij haar opleiding.”
Aardig en bijzonder om te noemen is dat iedereen die bij Lokaal 55 komt te werken, begint in de afwas. “Dan leer je het hele bedrijf kennen”, legt Hanenburg uit. “Zo zijn de negen dames hier ook begonnen en zijn degenen die de Nederlandse taal al snel machtig waren doorgestroomd naar de bediening. We hadden een jong meisje die in de keuken wilde blijven werken omdat ze een koksopleiding wilde volgen. Die zat binnen een paar maanden op Firda. Er werken er nu nog vier bij ons en daar zijn we heel blij mee. Iedereen die bij ons werkt voegt wat toe, natuurlijk, maar sinds de dames hier werken realiseren we ons extra dat we blij mogen zijn dat we hier in vrijheid leven. Dat huizen kapot geschoten zijn, dat buren dood zijn, het is echt vreselijk wat zij hebben meegemaakt. Ze hebben het er nooit over, maar sommige dingen weten we omdat met name Vera wel eens wat aan Hanneke vertelt.”
Oekraïense appeltjes
Ook tijdens dít gesprek komt de situatie in hun thuisland met al het verdriet dat ze hebben meegemaakt, nauwelijks aan de orde. Daarentegen lachen ze veel. Dat gaat over in giechelen als jonge meisjes als ze horen dat ze ook nog op de foto moeten. Henk Hanenburg lacht: “Ze zijn lief, intrinsiek lief. Komen met cadeautjes voor mijn vader Bonnie en doen vaak hartjes naar hem, maken koekjes of nemen Oekraïense appeltjes mee. Dat zijn appeltjes van hier op Oekraïense wijze bereid, met een laag suiker en dan in de magnetron gekaramelliseerd.”
Veilig voelen
“Ze geven zich, doen mee met alles wat we maar doen. Jaarlijks hebben we drie tot vier uitjes en daar zijn ze altijd bij. Ze werken op hun eigen manier, maar gaan altijd door en zijn nooit ziek. Wat wij mooi vinden, is dat ze zich hier fijn en veilig voelen.”
Een bijdrage van Súdwest Werkt
Tekst en foto Richard de Jonge
