Ruurd de Groot Boersma uit Sneek is al 55 jaar politievrijwilliger: “Het is eigenlijk vanzelf gegaan”

Al 55 jaar vrijwilliger bij de politie, waar komt die drijfveer vandaan? Bij Ruurd de Groot Boersma begon het met een gesprek in de straat. “Er woonde een man in onze straat, Piet, die was politiereservist. Hij zei: ‘Ruurd, is dat niet wat voor jou, jongen?’” Het idee bleef hangen. Na één gesprek was het geregeld. De Groot Boersma werd aangenomen als politievrijwilliger. Het begin van een dienstverband dat tot op de dag van vandaag voortduurt.

Toen en nu

Niet alleen het stadsbeeld veranderde, ook het werk van de politie zelf onderging een ware transformatie, weet De Groot Boersma. “In het begin stelde het werk van een vrijwilliger niet veel voor,” vertelt hij openhartig. “Pas in de jaren negentig kwam er een omslag. Er kwamen jongere vrijwilligers bij, die wilden ook echt iets doen.” 

Je maakt mooie dingen mee, maar ook heftige

Willy Bankras, coördinator van de politievrijwilligers in Sneek, beaamt dat beeld: “De maatschappij verandert en daarmee ook ons werk. Politievrijwilligers zijn tegenwoordig een waardevolle aanvulling op het dagelijkse politiewerk.” De Groot Boersma is daar een levend voorbeeld van. Zijn focus ligt op het verkeer: controleren, observeren en aanspreken. “Je weet nooit precies wat je gaat doen. Dat is juist het mooie, die variatie.”

Blauwe familie

In 55 jaar maak je veel mee. De Groot Boersma weet daar alles van. “Sommige dingen blijven je bij”, zegt hij. “Een reanimatie van een baby, bijvoorbeeld, dat vergeet je nooit meer. Of die keer dat een oudere man met zijn scootmobiel in het water was beland. Gelukkig liep dat goed af.” Ondanks zulke ingrijpende momenten blijft hij nuchter. “Het hoort erbij. Je maakt mooie dingen mee, maar ook heftige. Veel mensen hebben alleen geen idee wat een vrijwilliger eigenlijk allemaal doet.” Bankras vult aan: “Het werk is zó veelzijdig. Je maakt het mee, je beleeft het samen. Daarom zeggen we ook wel: ‘We zijn één blauwe familie. Zodra er gewerkt moet worden, zijn we er voor elkaar. Vrijwilligers horen daar volledig bij.”

Als ik met een rollator binnenkom, dan houdt het op

Waarom hij nooit de overstap maakte naar een betaalde baan bij de politie? “Ik had ander werk en dat vond ik ook mooi.” Toch draait hij tot op de dag van vandaag trouw zijn uren. Een dag per week, soms twee. “Vrijwilligers moeten voldoen aan exact dezelfde eisen als beroepscollega’s,” legt coördinator Willy Bankras uit. “Van fysieke testen tot theorietoetsen, zelfs het uniform is hetzelfde.”

Een gezicht in de regio

Ook bij de thuiswedstrijden van sc Heerenveen is De Groot Boersma te vinden. Daar begeleidt hij het verkeer naar en van het stadion. Veel van de supporters kennen hem dan ook. Hij glimlacht: “Ze roepen dan: ‘Mooie wedstrijd, hè!’ Dan zeg ik: ‘Ik heb niks gezien.’ Zijn betrokkenheid gaat verder. Van verkeersveiligheid tot thuiscontroles en wapenvergunningen. “De beroepscollega’s moeten soms op een melding af, dan nemen wij die controles over. Dan zit je even met iemand aan de koffie, dat zijn de mooie dingen. Contact met mensen.”

Ruurd de Groot Boersma - Foto: Suus Riemersma

In het zonnetje gezet

Op 15 april was het zover: De Groot Boersma was officieel 55 jaar politievrijwilliger. Op 22 april werd hij in het zonnetje gezet. “Ik wist van niks”, zegt hij nog altijd verbaasd. “Willy had alles geregeld. Ik werd thuis opgehaald door een chauffeur en twee motorrijders. Op het bureau stond een erehaag van wel vijftig mensen. Koffie, gebak, toespraken, lunch. Het was prachtig.” Willy Bankras: “Ruurd staat nooit op de voorgrond, maar na 55 jaar vonden wij dat hij het verdiende. Het is een stukje waardering voor zijn inzet.”

Nog niet stoppen

Buiten zijn werk voor de politie heeft De Groot Boersma een actief leven. “Ik fiets en wandel veel. Zaterdags ben ik vaak bij ONS te vinden, dat is mijn voetbalclubje. Ik ben een tevreden mens.” En wat de toekomst betreft? “Zolang ik fit ben en mee kan draaien, blijf ik dit doen”, zegt hij vastberaden. “Als ik met een rollator binnenkom, dan houdt het op.” Hij lacht: “Mensen vragen me soms: ‘Hoe oud ben jij?’ Dan zeg ik: ‘Ik weet het niet meer.’ Die 55 jaar zijn eigenlijk vanzelf gegaan.” De Groot Boersma zelf is duidelijk: “De wereld draait door, maar zolang ik nog iets kan bijdragen, blijf ik dat doen. Het werk is gewoon echt mooi.”

Tekst en foto’s Suus Riemersma