Face to Face met Abe Santema uit Sneek: “Racen is niet alleen het stuur, maar het zijn vooral ook de pedalen”
SNEEK - Competitie, de wil om te winnen, zit hem in het bloed. In zijn nog jongere jaren behoorde de nu twintigjarige Abe Santema uit Sneek op de racefiets al tot een hoog niveau en nu herhaalt de geschiedenis zich in het simracen waarin hij tweevoudig Nederlands kampioen is. Met een internationale doorbraak zit het grote geld eraan te komen. Al doet Abe daar zelf uiterst bescheiden over. “Er van leven is echt voor de top top. Daar zit ik nu nog een beetje onder”, zegt hij zelf, hoewel hij nationaal alles wint.
Even in het kort: ‘simracen’ is virtueel racen, dus online. Simracen is racen vanuit je stoel in de woonkamer en ook de nieuwste vorm van autosport beoefenen. Het enige wat je nodig hebt is een pc of spelcomputer met een beeldscherm en een headset en een race game. Alle races die je rijdt op de racecircuits zijn dus virtueel. Simracer avant le lettre Max Verstappen heeft eens gezegd dat het enige verschil tussen echt racen en simracen de g-krachten zijn. Nu de simraces steeds realistischer worden, zou het zomaar kunnen dat een toekomstige wereldkampioen Formule 1 niet uit het karten komt, maar uit het simracen. Grote voordeel van het simracen is dat het veel laagdrempeliger is. Met een stuurtje en een setje pedalen, gekoppeld aan je pc, kun je al meedoen.
In de kijker gereden
Abe Santema rijdt veel in de GT3-klasse, de zogenaamde ‘endurance’ auto’s die vooral wedstrijden van minimaal een uur tot wel 24 uur rijden, zoals de 24 uur van Le Mans. “Maar er zijn zoveel wedstrijden waar je aan mee kunt doen”, vertelt Abe. “Er is ook een Renault Clio Cup. Het begint met kleine clubcompetities waar iedereen zich voor kan inschrijven en zo ga je door naar grote internationale events waar het niveau hoger ligt en de concurrentie groter is.” Toen Abe op een van die wedstrijden als derde eindigde, reed hij zich in de kijker. Het gevolg was dat hij een poos deel uitmaakte van het team van voormalig Formule 1 coureur Tomas Enge en later van het bekende Genesis ESports team. Tegenwoordig zit hij bij het e-Sports Talent Center in Papendal dat, zoals de naam al zegt, jong talent begeleidt in deze tak van sport.
Racen op Papendal
Abe: “Daar ga ik elke week naartoe voor sessies van drie uur. Daar trainen we met elkaar. Hoe pak je de ideale lijnen? Langzaam van de rem afgaan in plaats van snel. Je traint op hoe je op het gaspedaal gaat, hoe je het best door de bocht kan gaan. Van alles om een betere simracer te worden. Racen is niet alleen het stuur, maar het zijn vooral ook de pedalen.” Aardig om te weten is dat Isaac Gillissen, die deel uit maakt van het Scuderia Ferrari eSports Team, op Papendal zijn coach is.
Na het vmbo aan de RSG in Sneek te hebben afgerond, volgt Abe nu de opleiding eSports, Sports & Event Manager in Hilversum. Simpel gezegd: een opleiding om manager te worden, gericht op elektronische sporten. Abe: “Dat ligt heel dicht bij mij en is superleuk om te doen. Het begon natuurlijk op de basisschool waar ik met vrienden gamede. Vooral Minecraft, een blokspelletje.”
Droom in vervulling
Dit jaar rijdt hij voornamelijk de International Endurace Series. Vooral lange afstandsraces waar je samen met een teamgenoot rijdt en elkaar afwisselt. “Wedstrijden van twaalf uren, zes uren, maar ook sprintwedstrijden van twaalf keer twintig minuten. Afhankelijk van de strategie rijd je twee uur achter elkaar. Niet langer, want je wordt er wel moe van”, lacht hij. Opsteker was een evenement in Valencia waar talenten van over de hele wereld tegen elkaar raceten en Abe in de GT3-klasse ons land mocht vertegenwoordigen. Met een beetje mazzel komt aan het eind van het jaar een droom van Abe uit. Als winnaar van het Nederlands kampioenschap mag hij eind dit jaar meedoen met de vrienden van HARC dag. Hier wordt in allerlei verschillende auto’s gereden.
De nationale wedstrijden waaraan Abe deelneemt zijn op het openbare YouTube door iedereen te volgen en zijn voorzien van Nederlands commentaar. “Terwijl ik boven aan het racen ben, kijken mijn ouders beneden mee. Het niveau in de top ligt heel superdicht bij elkaar. Per wedstrijd heb je het al gauw over een veertig tot vijftig deelnemers, waarbij het verschil tussen de eerste en de laatste soms maar een paar tienden is. Je rijdt echt in treintjes. Je komt moeilijk van elkaar weg en het is echt superspannend.”
Veiliger dan fietsen
Op de middelbare school kwam het fietsen. Eerst bij WV Snits en later op een veel hoger niveau bij Wielercombinatie Friesland. “Uiteindelijk vond ik het toch niet zo superleuk meer om te doen. Op de achtergrond was ik al een beetje in het simracen gekomen. Dat groeide en is het een beetje uit de hand gelopen. En simracen is veiliger dan het fietsen dat ik vroeger deed”, gooit hij een grap over tafel.
Naast de virtuele races op de verschillende circuits over de hele wereld, worden er ook heel wat echte kilometers gereden. Naar het genoemde Hilversum en Papendal en ook naar Rotterdam waar hij stage loopt bij mCon eSports. En naar Zwolle waar hij racemanager is bij Racesquare, een simracing centre met zestig simulators.
Set-ups
“Het is technisch heel leuk om te doen. Het is niet alleen maar rijden, je bent ook bezig met set-ups. Je kan de rijhoogte aanpassen, de achtervleugel, de vering, de bandenspanning, de hoeveelheid brandstof, echt van alles. En bij een pitstop kun je kiezen voor andere banden en/of een andere bandenspanning. Het gebeurt ook dat je moet anticiperen op veranderende weersomstandigheden. Dat er een bui aan komt bijvoorbeeld.” Anders dan ‘in het echie’, beschikt hij niet over een race-engineer maar moet hij dat zelf allemaal uitvogelen en regelen. De internationale top bereiken is een kwestie van trainen, veel uren maken. Abe schat dat hij er vier tot vijf uur mee bezig is. “Dat is niet alleen maar rijden. Je bent ook met alles er omheen bezig, zoals met analyseren en het leggen en onderhouden van contacten.”
Pink gebroken
Het gesprek verplaatst zich naar het walhalla, gelegen in de zolderkamer. Hier kasten met prijzen, ook nog van het wielrennen, twee hypermoderne racefietsen, natuurlijk zijn bed, maar ook een koelkast en een airco. Maar de meeste ruimte wordt ingenomen door de simulator. Natuurlijk willen we met eigen ogen zien hoe dat simracen gaat.
Nadat hij is gaan zitten, trekt Abe heuse racesokken en dito handschoenen aan. Als ook de koptelefoon op zijn plaats zit, scheurt hij over het ‘Circuit of the Americas in Austin, Texas, dat hij voor dit moment heeft uitgekozen. Met vóór hem een half gebogen scherm met daarop de baan en rechts op een tweede scherm de data. Het lijkt echt, de snelheid en ook het stuur met de vele knopjes die we kennen uit de Formule 1. “Het stuur staat afgesteld op 25 Newtonmeter”, legt Abe even later uit. “Het is voorgekomen dat iemand zijn pink brak, omdat hij een tik van achteren kreeg.” Nee, niet virtueel, maar in het ‘echie’.
Simracen is geen kinderspel
Op een gegeven moment komt toch de vraag die al een poosje in de lucht hangt. Niet van de interviewer, maar van de geïnterviewde. “Wil jij ook even?” Alles te verliezen en niets te winnen, staat na een flinke aarzeling het jongetje in mij op. De speciale sokken en handschoenen laat ik voor wat ze zijn; wel zet ik mijn racegezicht op, alsmede de koptelefoon; die laatste voor de totale beleving. Na een korte uitleg waarbij Abe vertelt waartoe beide flippers naast het stuur dienen, geef ik gas.
Het opschakelen gaat als een dolle en al snel zit ik op een voor mij duizelingwekkende snelheid. Daar komt de eerste bocht, ik laat het gas los, maar dat is niet voldoende, want - druk met niet in de vangrail te belanden - vergeet ik te remmen en terug te schakelen. In de grindbak is het gevolg. Hard rechtuit kan iedereen, kom ik maar weer eens achter. Vooral in de bochten is het sturen best zwaar en beslist niet zoals met je eigen auto. Dat geldt trouwens ook voor het remmen, ervaar ik later. Na twee keer buiten de baan, een touché met de vangrail en een rondetijd die ik niet eens wil noemen, houd ik het voor gezien. Simracen is geen kinderspel.
Beeld Laura Keizer
Tekst Richard de Jonge
