Face to Face met Famke van der Eems: Een Famke met vele gezichten
Famke van der Eems is twintig jaar, tweedejaars studente Geneeskunde aan de RU in Groningen. Enerzijds broodnuchter, anderzijds een dromer. Positief, creatieve adhd’er, sportief en hobbymuzikant. Een ‘famke’ met vele gezichten. Ze presenteerde in december 2024 haar eerste (Engelstalige) boek ‘Songs of the Sparrow’, een spannend fantasy verhaal voor ‘Young adults’, dat zich afspeelt in de zeventiende en de twintigste eeuw. En er komt meer... Dit is een Face to Face met een opmerkelijke jongedame uit Boazum.

Famke van der Eems is opgegroeid in Boazum, zat daar op de basisschool en had daar haar vrienden. Naar eigen zeggen heeft ze een ‘diep-Friese’ opvoeding genoten. Na het lager onderwijs volgde het vwo, pakket Natuur en Gezondheid, aan ‘het Bogerman’ in Sneek, omdat ze al heel vroeg wist dat ze arts wilde worden. Ze heeft een twee jaar jonger zusje een vijf jaar jonger broertje. “We hadden een fijne en vrije jeugd”, vertelt ze. “Er waren wel regels, maar we mochten qua opleiding, sport, muziek en hobby’s doen wat we wilden.”
Op stoom
Haar antwoorden op mijn vragen zijn aanvankelijk kort, nuchter en afgemeten, maar naarmate het gesprek vordert en we bij het onderwerp ‘schrijven’’ belanden, verschijnen er lichtjes in haar ogen, gaat ze er even goed voor zitten en komt ze verbaal op stoom. Famke van der Eems: “Ik ben in sommige opzichten een ‘loner’, kan heerlijk fantaseren en wegdromen in mijn eigen wereldje. Boeken lezen over verre oorden, vreemde volken, piraten, Peter Pan. Voor zover ik mij kan herinneren was ik altijd bezig met het het verzinnen van verhaaltjes in mijn hoofd. Die drang heb ik van jongsaf gehad. Ik was dus geestelijk hyperactief, een echte adhd’er. Maar pas op de middelbare school begon het idee te rijpen om mijn fantasieën op papier te zetten.”
Vriendin was de ‘trigger’
“De aanleiding daarvoor was mijn vriendin, tevens mijn nicht, die mij tijdens de coronaperiode toevertrouwde dat ze van plan was om een boek te schrijven. En dat was precies waar ik al een hele tijd over na liep te denken, maar niet toe kwam. We besloten er een gezamenlijk project van te maken. Elkaars verhaal lezen, meedenken, motiveren en stimuleren, zeg maar sparringpartners worden. Dat werkte als een trein, want een half jaar later lag het manuscript voor mijn eerste boek op de plank: ‘Songs of the Sparrow,’ een fantasyroman voor jongvolwassenen. Dat was drie jaar geleden.”
Hoe kwam je op het idee en waarom in het Engels?
“Ik ben een enorme fan van fantasy verhalen, magie, avonturen, piraten. En dit verhaal zit eigenlijk al sinds ik mij kan heugen in mijn hoofd. De eerste bladzijde heb ik in het Nederlands geschreven. Dat was een zware bevalling, want ik kon daar op de een of andere manier creatief mijn ei niet in kwijt. Het voelde niet goed. Omdat ik veel boeken in het Engels heb gelezen en nog steeds lees, wat veel dichter bij het Fries ligt qua zinsbouw en grammatica dan het Nederlands, heb ik die pagina verscheurd en ben ik verder gegaan in het Engels. En dat liep perfect. Ik heb het uiteraard door een paar ‘native speakers’ laten beoordelen en aan mijn docent Engels laten lezen en die waren allemaal positief.”
Dus meteen de lat op internationaal niveau gelegd?
"Ja, een internationale doorbraak zou fantastisch zijn. Wat ik erg leuk vind is dat mijn vijf jaar jongere broer op de door mijzelf ontworpen cover staat en mij reusachtig helpt bij de promotie van mijn boek”.
De synopsis van ‘Songs of the Sparrow’
“Inhoudelijk kan ik er nog niet te veel over verklappen omdat er nog een tweede boek volgt, waarin de hoofdpersoon, Little Sparrow’ - Kleine Mus - nog verder wordt uitgediept. De ‘Songs’ vormen een verwijzing naar de ballades van de minstrelen, die in de zeventiende eeuw de rondtrekkende verhalenvertellers waren.
Het is een fantasy verhaal, bedoeld voor jongvolwassenen. De hoofdpersoon is Jason Beckwith, bijgenaamd ‘Little Sparrow’. Jason is de zoon van een beruchte piraat uit die tijd. Hij voelt zich niet thuis in de zeventiende eeuw op het Caribische eiland Nassau, het epicentrum van de piraterij. Waarom, daar kan de op dat moment elfjarige Sparrow de vinger niet op leggen. Op de zolder van de herberg ontdekt hij een schatkamer aan boeken over vreemde werelden, voorwerpen die een associatie hebben met magie en volkeren waar hij nog nooit van heeft gehoord. Zijn nieuwsgierigheid is gewekt en wanneer hij maar even kans ziet is hij in ‘zijn’ schatkamer te vinden. Lezend, lerend, zijn horizon verbredend. Het zaadje is geplant.”
Opgroeiende pubers
“Dit alles dankzij Ruth, de uitbaatster van de herberg, die hem liefkozend ‘My little sparrow’ noemt en op een subtiele manier zorg draagt voor zijn opvoeding. Dankzij haar ontdekt hij dat zijn moeder uit een ander tijdperk komt - de twintigste eeuw - en dat zij geen mens, maar een elf is en dus over magische krachten beschikt. Ruth leert hem over elven, maar bezit zelf geen krachten, zij weet magie te winnen uit kruiden en dergelijke.”
Vanaf de eerste bladzijde wordt de lezer in het verhaal gezogen dankzij de fantasierijke geest van de nog heel jonge auteur van het boek. Er zit vaart in het verhaal. Jason komt in een rollercoaster terecht met verrassende wendingen die de lezer uitnodigen om te blijven lezen. De belangrijkste, goed uitgewerkte, karakters in haar boek zijn geen feilloze ‘Marvel-helden’ die altijd op het juiste moment de juiste beslissingen nemen en daar per aflevering gemiddeld drie keer de wereld mee redden, maar opgroeiende pubers die, gedreven door emoties en hormonen, naast goede en goedbedoelde beslissingen ook veel dingen fout doen.
Famke van der Eems werkt op een zeer volwassen ‘suspense’-achtige manier toe naar een verrassend plot dat vraagt om een vervolg. Er komt dan ook een tweede deel, dat op dit moment ‘onderhanden werk’ is. “Sterker nog, het is al bijna af,” vult zij aan, “maar staat nu even ‘on hold’ omdat ik volop bezig ben met de promotie van deel 1 en in de semester-afsluiting van mijn studie zit.”
Uitgever Boekscout wilde het avontuur wel aan?
“Ik heb in de afgelopen drie jaar verscheidene uitgevers gemaild, waaronder ook een paar in Engeland, meestal met nul op het rekest. Mijn uiteindelijke uitgever Boekscout was enthousiast over mijn manuscript. Ik kende ze al via Google en een webinar dat ik heb gevolgd. Boekscout is een uitgeverij die veel begeleiding biedt, korte doorlooptijden heeft en beginnende auteurs kansen geeft om hun werk gepubliceerd te krijgen. Met een uitgekiend logistiek concept lopen ze erg weinig risico waardoor de kans op publicatie voor aspirant auteurs veel groter is dan bij de grote gevestigde uitgevers. Met als gevolg dat ‘Songs of the Sparrow’ nu dus via bol.com, op de site van Van der Velde, op Boekscout zelf en via Amazon te koop is."
Is het schrijven een blijvertje?
“Ja, schrijven blijf ik zeker doen. Het is voor mij een uitlaatklep. Zoals ik er nu in sta, als een hobby, om de creatieve buitelingen die mijn geest af en toe maakt, op papier te zetten. Maar hoe zich dat verder gedurende mijn leven gaat ontwikkelen, dat weet ik niet, want er zijn nog zo veel andere leuke dingen in het leven zoals sport en muziek maken. Ik speel in Easterein bij de fanfare, heb bij de Bogerman Big Band gezeten en met muziekvrienden twee jaar geleden een eigen muziekgroep opgericht, ‘Forte Frisone’, oftewel ‘de luide Friezen’. Te horen en zien op het VERS festival begin februari in het Bolwerk in Sneek.”
Hoe zou je jezelf als persoon omschrijven?
“Positief, nuchter, maar wel geestelijk heel actief, dus eigenlijk als iemand met veel gezichten. Wat ik wel jammer vind in de hedendaagse maatschappij is dat veel mensen sinds corona het idee hebben dat ze overal iets van moeten vinden. Daardoor ontstaan onnodig schurende relaties, scheve verhoudingen, ruzies en polarisatie.
De wereld gaat mede dankzij de ‘socials’ steeds meer de kant op van een 24/7 maatschappij, waarin mensen het idee hebben altijd ‘aan’ te moeten staan. Ik vind het heerlijk om me soms even lekker in mijn eigen bubbel terug te kunnen trekken en de knop even op ‘uit’ te zetten.”
![]()
Cover Songs of the Sparrow - Credit
Beeld Laura Keizer fotografie
Tekst Wim Walda






