Expositie in de kerk van Goënga

GOENGA - De komende weekenden is er een expositie in de kerk van Goaiingea. Deze expositie is een onderdeel van Tsjerkepaad Fryslân waardoor diverse kerken hun deuren openen.

´Doe maar een plaatje met wat tekst erbij´

Gerrit Koudenburg (Pietersbierum, 1954) begon vroeg met tekenen maar was in het begin niet zo productief. Tót 1978, toen hij in Goënga kwam wonen en er, na het tekenen van een ludieke voorplaat van een werkinstructie, weer wat meer plezier in kreeg. De grote tekenaars waar hij vaak naar keek zijn/waren: Robert Crumb, Don Martin en Joost Swarte.

Tekeningen waren toen een gat in de 'markt'. Van het een kwam het ander en Gerrit tekende steeds meer. De teksten werden gedaan in wrijfletters of ze werden geschreven. En in het begin was er geen internet, waar je met een paar muisklikken een afbeelding te pakken had. Gerrit zat tot over z'n oren in de kaatssport en foto's over en van die sport: ze waren er niet of ze waren niet te vinden. Dus daar heeft hij ook werk van gemaakt. Tekenen is altijd een hobby gebleven omdat zijn werk bij het Kadaster (50 jaar medewerker landinrichting in Leeuwarden en Groningen) hem ook goed beviel.
Gerrit heeft zo'n 3000 tekeningen gemaakt: losse tekeningen, kopjes, posters, voorplaten, kaarten enz. enz. En dan niet alleen kleine tekeningen maar ook (grote) borden. In al die jaren heeft hij met wel 400 mensen contact gehad, met de een (veel) meer dan met de ander.
Hij vindt logo's interessant, bijv. die van de NS, Apple en Shell. Alles is bewaard gebleven; digitaal, maar verreweg het meeste nog analoog. Het meeste tekende hij in zwart-wit: met pen, viltstift, finescriber, potlood, buisjespen: het maakte niet uit.

De laatste jaren is er wat meer aandacht voor de borden, die een jubileum, afscheid of geboorte markeren. De ooievaar die bij een geboorte bij de familie in de tuin wordt geplaatst, is in ruim 30 jaar ongeveer honderd keer uitgevlogen.

Thuis in de familie tekenden de familieleden ook graag en af en toe doen ze er nog steeds wat mee. Maar iedereen doet nu vooral haar ding in het onderwijs. Margje in Gau; dochter Sjoukje bij CEDIN en dochter Namkje in Groningen.

Hannah Stienstra (Goaiingea, 1998) Al sinds ik jong ben, ben ik gefascineerd door mensen die hun leven anders inrichten dan dat onze maatschappij van hen verwacht. In de loop der jaren blijkt het dan ook zo dat mijn vriendengroep voornamelijk uit deze mensen bestaat. Iets wat hen dagelijks bezig houdt is skateboarden en BMX. Net als dat deze sporten de ‘extreme sports’ genoemd worden, zoeken de mensen ook de extremen in het leven op. Ergens een kick van krijgen is iets wat zij nodig hebben en er worden vaak acties ondernomen waar risico aan verbonden is. De sporten geven naast deze adrenaline-kick, veel vrijheid en creativiteit. Je mag zelf invullen hoe je de sport wil beoefenen, er wordt juist veel waarde gehecht aan een ‘eigen stijl’ in het fietsen en skateboarden. Dit slaat zowel op de manier waarop jij de sport uitoefent, als op hoe jij je bijvoorbeeld kleedt. Iets waarin je in onze maatschappij juist raar voor wordt aan gekeken, als je iets anders doet dan de rest.  

Met de vrijheid, creativiteit en risico’s komen hoge pieken en diepe dalen mee. In de wereld van deze sporten is er weinig zekerheid, bovendien zien veel mensen je als tuig. Ik zie daarnaast veel mentale problemen voorbij komen en de sport is voor velen een uitlaatklep. Je hebt het gevoel dat je ergens goed in bent en dat je je creativiteit zonder oordeel van anderen tot uiting kan brengen.  

Ik onderzoek in mijn vriendenkring wat zij doen om met het leven om te kunnen gaan.  




Koop lokaal - bij onze vrienden

Agenda Sneek

Wees loyaal – aan onze vrienden