Column: “Nee, alles weten maakt niet gelukkig.”

0

“Alles weten maakt niet gelukkig”, dat zei iemand eens toen ik het naadje van de kous wilde weten. Ik vond het een belachelijke opmerking. Waarom zou je niet alles willen weten? Het liefst zou ik alles wat ik lees, hoor en zie, volledig tot in detail op kunnen slaan. Zodat je niets meer hoeft op te zoeken. Dat wilde ik als kind al, toen ik probeerde het telefoonboek uit mijn hoofd te leren en de encyclopedie van voor tot achter las en vice versa. Dus, alles weten maakt niet gelukkig, dat ging er bij mijn toenmalige ik niet in.

Toen ik iets ouder werd, snapte ik dat zinnetje steeds beter. Het sloeg natuurlijk op veel meer, ik hoef zeker niet van anderen te weten wat zij in hun vrije tijd doen. En de details over voormalig geliefden van je partner, laat de meesten ook koud.

Het begon weer een andere vorm te krijgen toen ik op een erfelijk gen moest worden onderzocht. Anders gezegd, ik kon kiezen om mij op het dragerschap te laten onderzoeken. Mijn huisarts zei: ‘als je drager bent, dan ben je ook in een keer patiënt. Soms is het beter om het gewoon maar niet te weten.’ Het ergste wat kon gebeuren, mits ik drager was, was een plotse hartdood. Toen dacht ik weer eens aan dat zinnetje, dat nu doel raakte. Uiteraard heb ik mij laten onderzoeken, want ik was niet overtuigd.

Ik heb mijn mening inmiddels bijgeschaafd. Alles weten maakt inderdaad niet gelukkig. Dat zit hem in kleine dingen. Gesmolten kaas is slechter dan gewone kaas en daar wordt een tosti minder leuk van. De Franse frietjes van de McDonald’s zijn natuurlijk niet heel gezond, maar dat er 19 ingrediënten in die frietjes zitten, inclusief een soort silicone dat ook wordt gebruikt in borstimplantaten, is het plezier ervan wel voorbij. Evenals het gebruik van mandarijntjes uit blik, omdat deze met gootsteenontstopper van hun velletje worden ontdaan. De vrijdagmiddagborrel is besmet, nu zelfs één glas alcohol al kankerverwekkend schijnt te zijn.

Dat zit ‘m ook in grotere dingen. Het opruimen van plastic afval lijkt zinloos, wanneer je weet dat in Afrika rivieren vol plastic liggen, wat allemaal naar de zee stroomt. Feiten die bij gruwelijkheden hebben plaatsgevonden, waar je maag bijna van omkeert, die hoor je ook liever niet. Zo weet je immers weer hoe slecht mensen kunnen zijn en verlies je je vertrouwen in anderen. Net als je het vertrouwen verliest in politici, die niet zo zuiver zijn als zij doen voorkomen en waar je net je stem naartoe hebt laten gaan.

Die betreffende persoon had gelijk, alles weten maakt dan niet gelukkig, maar dat betekent niet dat je niet alles moet weten. Want we leren er wel van en dan kun je beter je ogen maar opendoen, dan wegkijken.

* Kirsten van Loon (32) is journalist en schrijft onder meer voor de Groot-kranten en iedere week een column voor Groot-online.

 

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend