Column: Moedige bestuurders, ze zijn er nog!

0

Moedige bestuurders, ze zijn er nog!

De kogel is dan eindelijk door de kerk. De leden van ONS Sneek en SWZ hebben in meerderheid gekozen voor een fusie over twee jaar. Ontbindende factor is aan beide zijden de locatie en de aankleding van het sportpark. Een begrijpelijk standpunt. Je kunt niet voor of tegen iets zijn als er nog niets bekend is.

Aan de Marktstraat wordt immers nog druk getekend en gerekend aan twee opties: optie één: een volledig gerenoveerd topsportpark in Tinga en optie twee: een geheel nieuw park aan de noordwestelijke kant van de stad op Harinxmaland. Over de uitkomst valt nog met geen zinnig woord iets te zeggen. Optie één is voor SWZ het meest aantrekkelijk en is ook door het bestuur van de club als zodanig naar voren geschoven. Bij ONS heeft men zowel de locatiekeus als de inrichting van het nieuwe park geparkeerd tot er meer duidelijkheid komt. Vast staat wel dat indien de fusie definitief doorgaat, er afscheid gaat genomen worden van het Zuidersportpark. Met alle mitsen en maren kun je, in mijn optiek, spreken van een historische vrijdag de 16e. Nog nooit is een fusie zo dichtbij geweest. Dat was in mijn juniorentijd wel anders.

In de tijd dat ik in de jeugd van ONS mijn overigens beperkte voetbalkwaliteiten tentoonspreidde was zoiets “nicht im frage”. In de toenmalige hoofdklasse bij de B-junioren speelde ik ooit een wedstrijd op het beruchte, destijds al hobbelige, “derde veld” aan de Lemmerweg. Inderdaad, het veld waar nu arbiter Wiedie Corbier elke zaterdag furore maakt. Diep respect voor hem overigens, maar dat terzijde.  Trainer/coach Klaas de Haan had ons elftal optimaal geprepareerd en verliezen was geen optie. Het was in het jaar 1976 of 1977, ergens tussen de twee verloren WK-finales dus. Het jeugdvoetbal in de hoofdklasse was in die tijd vergelijkbaar met die finales. Knalhard, zeker vergeleken met de huidige opvattingen. Daar werd trouwens door niemand een probleem van gemaakt. Zeker ’s avonds tijdens de alcoholrijke nababbel in de Scotch Inn niet. Zelf speelde ik zonder scheenbeschermers en er waren er meer in ons team. Als voorstopper heb ik die wedstrijd alleen maar, conform opdracht, ingebeukt op de bonkige, rossige spits van vv Sneek. Elke veroverde bal leverden we als verdedigers, waaronder kroegbaas Rinke de Jong op links en de huidige ONS-speaker Jan Dijkstra op rechts, de ballen in bij Auke Buma op het middenveld. Auke kon namelijk écht voetballen en deed meestal goede dingen met de bal. Voor mij als verdediger was de middellijn een soort natuurlijke grens. Niks geen driehoekjes op de vijandelijke helft. De uitslag weet ik niet meer, maar wel dat we “daar” wonnen. Het euforische gevoel van toen kan ik me nog herinneren. Evenals de nederlaag, kort daarna, bij het laag geklasseerde FC Wolvega wat ons achteraf het kampioenschap kostte. Maar winnen aan de Lemmerweg telde “meer dan dubbel”. Andersom zal dat ongetwijfeld hetzelfde hebben gegolden. Voor de jeugd van nu ondenkbaar.

Het eind van de jaren zeventig markeerde tevens de laatste periode van de verzuiling. Als protestants opgevoed, maar al vroeg van het geloof gevallen puber had ik bijvoorbeeld enige tijd “verkering” met een meisje van de katholieke Mavo aan de Parallelweg. Zoiets lag toen gevoelig, weet ik nog. Het meisje van toen is trouwens goed terechtgekomen. Ze had me al vroeg “geschoten” en is een zeer verdienstelijk kunstenares in het midden des lands geworden.

Eigenlijk is het een wonder dat die verzuiling het nog veertig jaar later in het voetbal heeft volgehouden. Vakbonden, politieke partijen, scholen en tal van andere maatschappelijke organisaties, ontstaan in de verzuiling, werken al geruime tijd nauw samen of fuseerden, al dan niet gedwongen. De demografische ontwikkelingen, de terugtrekkende overheid, de individualisering en de metamorfose van verenigingslid tot sportconsument in ogenschouw nemend, zullen voetbalclubs mee moeten in de verandering. Meestal gebeurt dat pas als het water ze volledig tot aan de lippen staat. De besturen en de meerderheid van de leden van SWZ en ONS hebben dit 16 maart in meerderheid vroegtijdig onderkend. Samen sta je sterker. Dat geldt in de maatschappij, het bedrijfsleven maar ook in de sport. De clubbesturen hebben hun nek uitgestoken, wetende dat de oppositie in beide clubs niet gering is en zich ook de komende jaren van transformatie naar verwachting niet onbetuigd zal laten. Dat verdient lof en complimenten. Moedige bestuurders, waar zie je ze nog?

Gerard van Leeuwen

 

 

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend