Column: Team NL een potsierlijke marketinghype

0

Team NL een potsierlijke marketinghype

Het is vandaag vrijdag 23 februari. De Olympische Spelen lopen op het eind en de vaderlandse meteorologen voorspellen een echte winterperiode. Eerlijk gezegd levert dat laatste gegeven bij mij warmere gevoelens op dan het evenement in Zuid-Korea. Het schaatsen ontpopte zich, conform de verwachting, als een soort Open Nederlands Kampioenschap waarbij de kruimels voor de laatst overgebleven buitenlandse schaatsende families onder elkaar verdeeld werden. Natuurlijk kun je de Nederlandse schaatsers daar niet op aankijken. Die doen wat ze moeten doen: vooral winnen en daarnaast elkaar afmaken. Alle lof voor Kramer, Wüst, Bloemen, Nuis en al de andere medaillewinnaars. Zolang “het buitenland” de sport niet serieus neemt zal de druk op het IOC toenemen om de scheefgegroeide sport in te ruilen voor een modernere, internationaal breder gedragen ‘wellicht meer sensationele, wintersport. Maar op het gevaar af om als ‘azijn zeiker’ te worden’ bestempeld: ook ik heb dus waardering voor de prestaties. Ik zou alleen de heldendaden enigszins willen nuanceren. Het is een spannend meisjesboek dat Esmee Visser vanuit het niets Olympisch Kampioen wordt is mooi. Anderzijds zegt het iets dat zoiets überhaupt mogelijk is. Een deelnemersveld van slechts twaalf vrouwen, waaronder een Duitse oma, een Wit Russische huisvrouw, de enige overgebleven dopingvrije Russische en twee Aziatische vrouwen die net hebben leren schaatsen…. Het houdt niet over. Eigenlijk is het te gek dat we nu al weten dat Sven Kramer en Ireen Wüst het WK Allround in Amsterdam winnen.

Hetzelfde geldt voor de inbreng van de, op onze kosten door de Publieke Omroep ingevlogen analisten. Uitgezonderd Rintje Ritsma die gewoon zijn mening geeft ongeacht of de kijker dat nu leuk vindt of niet, voegde het helemaal niets toe. Triest dieptepunt wat mij betreft Erben Wennemars die zich puur als supporter gedroeg en niet verder kwam dan quotes zoals “Sven, je moet nu aanzetten”. Beetje jammer allemaal.

De Spelen hebben eens te meer duidelijk gemaakt dat het potsierlijke Team NL alleen bestaat op de marketingafdeling van het NOC/NSF en de hijgerige NPO. Het is allemaal gebakken lucht. In plaats van het ophouden van de geveinsde eenheid, zou de sportkoepel zich eens druk moeten maken over de afstandelijke en krampachtige doofpotcultuur. Er werd onlangs al ene behoorlijke scheve schaats gereden met Camielleke en zijn lossen handjes en nu was er weer het rumoer rond de flamboyante coach Jillert Anema. Het blijkt dat de incrowd van bobo’s en journalisten al minimaal twee jaren op de hoogte waren van de kwestie. Hier dringt zich een parallel op met het wielrennen waar Mart Smeets, wijlen De Neel, Maarten Ducrot en Herbert Dijkstra hun vak ethisch te grabbel gooiden door deel te nemen aan de omerta, het diepe stilzwijgen om er maar bij te blijven horen. Je vraagt je soms af waar je naar zit te kijken. Nepnieuws, nepsport? Misschien dat over een jaar of vier weer allerlei onthullingen krijgen. Een voorzetje wil ik vast wel geven. Waar de grieperige achtervolgingscoach Geert Kuiper volgens de procedures bij zijn schaatsers werd weggehouden, mocht Jac Orie met 38,5 graden koorts gewoon op de baan staan. Dat KNSB bobo Arie “aanwijsplek” Koops toch in het zicht van de haven nog zijn “moment of glory” kreeg is natuurlijk puur toeval…

Terug naar de winter. In een grijs verleden mocht ik voor het blad Schaatsmarathon de toppers van toen interviewen. Mannen als Dolle Dries van Wijhe en de Ruitenbergjes. Prachtige sporters met nog mooiere dialecten. Soms moest ik de band drie keer afspelen om iets te verstaan, maar markant waren ze vrijwel allemaal. Hoop dat de mannen en vrouwen hun natuurijsmarathons mogen rijden zodat er een nieuwe generatie liefhebbers ontstaat. De marathonsport verdient het!

Gerard van Leeuwen

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend