Blog: De kerkklokken van IJlst

0

Prachtig woont het aan de pittoreske Galamagracht in IJlst. Fraaie Elfstedenstad. Levendig, maar toch rustig. Een heerlijk huis in een gezellige buurt. Prachtige omgeving: meren, sloten, vaarten, natuur. Ons bootje ligt om de hoek, je vaart zo de wereld uit. Wat wil je nog meer?

De klok van de Mauritiuskerk, vijftig meter oostelijk van ons huis, slaat ieder half uur. Dag en nacht. Vertrouwd. Het heeft iets knus, huiselijks, eigens. Maar het is ook een baken in de tijd, de geschiedenis. Meer dan 180 jaar geleden luisterden de toenmalige inwoners naar dezelfde klanken. Fascinerend gegeven.

In de stilte van de nacht valt iets op. De klok van de Stadslaankerk, 400 meter westelijk, aan de andere kant van de Geeuwbrug, klinkt ruim anderhalve minuut ná de klok van de Mauritiuskerk. Altijd.

Dat doet me denken aan Terschelling, ons thuiseiland. Daar is van oudsher sprake van een milde spanning tussen West en Oost. Op West, het ‘stadse’ deel van het eiland, ging destijds een mopje rond: ‘het is geel en het gaat terug in de tijd.’ Antwoord: de bus ‘om Oost’.

De vergelijking met IJlst, waar westelijk van de Geeuwbrug de tijd schijnbaar langzamer voortschrijdt, ligt op de loer. Maar ik maak ‘m niet!

Ik kijk wel uit. Ik zie namelijk een groot voordeel! Het station ligt immers ook aan de andere kant van de Geeuwbrug! Kunnen we dus iets later van huis…

Peter Miedema

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend