Column: WEG MET DE PAPIERTIJGERS

0

Het moge bij de vaste lezersschare bekend zijn dat ik niet te veel op heb met vuistdikke beleidsvisies, beleidsplannen en strategische meerjarenplannen. Voor meer dan negentig procent wordt het wiel voor de zoveelste keer uitgevonden en lijkt het iedere keer weer een wereldkampioenschap open deuren intrappen.

Vroeger bleven dergelijke hoogstandjes beperkt tot sportkoepels , bonden en ministeries, maar tegenwoordig heeft elke zichzelf respecterende sportvereniging iets moois in de la liggen. In de la, ja. Want in geen enkele rapport staat de factor mens ingevuld. En daar gaat het nu juist om. Trainers en coaches zijn in elke sport passanten, maar de trend van de laatste decennia is dat dit ook voor bestuursleden opgaat. Allemaal met een eigen meninkje. Projectje hier en daar lukt nog wel, maar jarenlang binnenbrandjes blussen, vrijwilligers zoeken en schone schijn ophouden kost zoveel energie, dat van het uitvoeren bewaken van zorgvuldig opgestelde rapporten maar weinig terecht komt.

Het lijkt verdorie de politiek wel, hoor ik met enige regelmaat. En daar zit ook wel wat in, naar mijn bescheiden meninkje. Ook daar geen gebrek aan nota’s en visies, maar als er om wat voor reden dan ook, druk ontstaat gelden er andere “waarheden”. Met de verkiezingen in zicht en tijdens kabinetsformaties komt men ineens wel uit geharnaste posities, ontstaat “voortschrijdend inzicht” en blijkt D66 ineens 180 graden te kunnen draaien qua gedachten over referenda, pruimt de ChristenUnie het afschieten van het kinderpardon als “collatoral damage”, gaat de VVD vrolijk de hypotheekrenteaftrek versneld naar beneden bijstellen en hoor je geen CDA-er meer over de vlaktax. Het komt overeen met fraai geformuleerde zinnetjes uit de beleidsnota’s van sportclubs die volgeplempt zijn met termen als ‘acteren op een zo hoog mogelijk niveau met een herkenbare ploeg met spelers uit de eigen gelederen’. Allemaal leuk en aardig, maar volleybalclubs met ambitie schromen ook niet om tussentijds speelsters aan te trekken als degradatie dreigt en menige voetbalclub hoopt op buitenkansjes als een belangrijke verdediger of een veel scorende spits in de kreukels ligt of niet functioneert. Opportunisme is de belangrijkste drijfveer. Het is niet anders. Kortom, van enige consistentie van beleid is vrijwel in alle gevallen geen enkele sprake. Ik denk dat we met deze conclusie moeten leren leven. Dat een ommezwaai van welk beleid dan ook direct persoonlijke consequenties heeft, het zij zo. Een hoger afbraakrisico? Vooruit dan maar, even slikken en weer doorgaan. Misschien is er morgen wel weer een leuk ander projectje…..

Voor mij dus geen lijvige rapporten meer. Ik zie zo langzamerhand de betrokken mensen liever zelf in de ogen en beoordeel ze op hun praktische daden.

Weg met die papiertijgers.

Het is niet meer mogelijk te reageren

X
X

Deel dit met een vriend